Elsje’s Sjoenste
– De heroïsche tocht door het mooie Limburgse landschap –
13 juni 2009
Het ging al fout onderweg naar het zuiden. We waren elkaar kwijt binnen 100 meter na vertrek, daar waar Joep [zijn vrouw] voor heerlijke koffie met spa-cecake gezorgd had. En we hadden nog zo afgesproken om bij elkaar te blijven en rustig te starten: bleek te gelden voor het wielrennen. Resultaat was dat de Volvo equipe een uur te laat was in het klooster……. Maar gelukkig had de abt van de abdij een aantal lokale Limbo’s ingehuurd die in een soort duitsachtig taaltje vlaggen stonden te zwaaien. Waren zulke lappen [zonder rendieren trouwens] dat er een spontane zonsverduistering optrad! Onze club, 7 man sterk, met onze stalen rossen het voormalige klooster in met fietsen op de kamer. Hans had een tweepersoonsbed want die wilde wel eens weten hoe het was met een fiets te slapen. Moet beter geweest zijn dan de andere Hans die bij Pieter sliep want die heeft getracht door middel van een Concert In Snurko onze concurrentie uit hun slaap te houden…. en ons ook! Wat van EMC dat er twee leden zijn [we noemen ze voor het gemak Jurgen en Pieter] waar niks heilig voor is en de nonnen de stuipen op hun maagdelijke lijf joechen door door de gangen te gaan fietsen: vraagt dus weer een aanvulling op de Statuten Voorzitter! En ik zal ook zwijgen over de ontzettend gezellige markt in Kerkrade met die attente ober en die beschonken dame die op Pieter viel: herkende hem van het plein.
De dag was aangebroken en wij ook al, maar dat lag niet aan de bedden. Gelukkig was het ontbijt gratis maar daar hebben we niet echt van genoten want we maakten zoveel kabaal dat we er uit gezet zijn. Kwam goed uit want er moest gefietst worden. De start lag op 5 kilometer van ons hotel en daar bleek dat we ons hadden ingeschreven voor de Gele Route 100 km ZWAAR : Pieter bedankt! Er waren nog een paar andere fietsers [zo’n 15,000!] die ook besloten hadden zich af te beulen. Kwart voor acht en daar gingen we. De zon scheen, de heuvels waren echt, de afdalingen soms lang en snel – een lid claimt dat hij 60 km per uur gehaald heeft maar dat bleek later een visioen van een verkeersbord te zijn – en we hadden er plezier in. Eindelijk kwam al die jarenlange training eruit en konden die schitterende sportlijven de wereld laten zijn hoe echte mannen fietsen. In ons kleurrijke grijze shirt zoefden we heuvels op en af. Nu is de kracht van onze club dat we een neus hebben voor goede voorgangers die het voor- touw nemen. En hebben we een target dan gaat Arnold er op af. Niet alleen omdat hij kan wielrennen maar wat knap is dat hij tegelijkertijd kan praten, zingen, voordragen en een ingebouwde radar heeft voor vrouwen. Sommigen zeggen dat hij verstand van kippen vangen heeft, anderen bewonderen hem omdat hij laat naar zijn werk gaat en vroeg thuis komt. Het enige wat wij weten is dat hij uit Haaren komt. Dus iedereen behalve het oudste lid, die was geestelijk al afgehaakt, achter een vrouwelijke fietsclub alwaar ze geïnspireerd door brede zadels en smalle bilpartijen [of was het andersom?] menig heuvel te lijf gingen. Alle leden uit Oisterwijk hebben geen lekke band gehad maar we hebben wel geholpen toen het gebeurde. De Dominee had zoals altijd zijn veel te kleine rugzak bij zich maar wel met bandenoplichters en waterpomp. Toen we uit-
eindelijk verzonnen hadden dat een lekke band met een wiel te maken had en we er achter waren welk wiel, was het een peulenschil om iemand te vragen het voor ons te doen. Schoot niet echt op dus de fooi hebben we achterwege gelaten. Gelukkig brachten onze voorgangsters ons tot in Gulpen – geen causaal verband – waar we door de lokale fanfare onthaald werden. Na een stevige polonaise begonnen we wel wat moei te worden, maar het was nog maar 15 kilometer zei iemand. Na nog een klim zijn we uiteindelijk neergestort op een kruising met een Maria kapelletje om vergeving te vragen, maar vooral drinken en eten. Een mannetje zat ernaast op een bankje en Arnold weet nu alles over hem: wat een geluk dat hij nog kon praten. De intocht in Landsmeer bij Snowworld was hartverwarmend. Ik telde 14,993 mensen die al binnen waren en ons toejuichten alsof we de Elfsteden tocht gewonnen hadden. Zo voelde het ook en wat waren we trots toen we het felbegeerde speldje konden kopen bij een souveniers kraam. Jammer dat Pieter tijdens het welverdiende drankje het nodig vond om in zijn visgraat hemd te gaan zitten en Onslow wilde kopieeren. Al het krediet wat we opgebouwd hadden – tegenwoordig iets om zuinig op te zijn – bij onze voorgangsters verdween als Ijslandse sneeuw voor de zon en zij ook! Met dank aan Arno die zich ingehouden heeft en geen vocht verloor, aan Arnold voor het Lied van zijn Tante en haar Bloes, aan Hans N. voor zijn inspiratie aangaande Yoghurt Trekkers, voor Hans H. die zijn naam eer aan deed, aan Jurgen die elke RABO bank on route gratis advies gaf en Pieter die er weer voor gezorgd heeft dat we het “gewoon” deden en alle andere leden die steeds terugzakten om me te helpen. Met dank aan de organisatie van Limburgs Mooiste die ons langs schitterende heuvels, dalen, dorpjes en vooral mensen voerden: Jullie zien ons terug!
